Barry Boubacar Copa denkt na verloren Afrika Cup al aan volgende beker

Barry Boubacar Copa bibbert. Dertig graden frisser is het dan vorige week. Maar rond zijn hoofd zoemt steevast hetzelfde woord: de beker. Al gaat het nu wel over een andere.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Dat is de gemakkelijkste manier om het te verklaren. Leg het anders maar eens uit: 570 minuten lang geen goal tegen, de eerste naoorlogse keeper die een heel internationaal toernooi lang zijn netten schoon houdt. En toch: Ivoorkust verloor. Met penalty's. Tegen Zambia dan nog, 53 plaatsen lager genoteerd op de FIFA-ranglijst. Onbegrijpelijk en dus zegt Copa: 'Het is de keuze van God.'

Nochtans had hij er alles aan gedaan om Zijne Almachtigheid te vriend te houden. Na elke gewonnen match vastte Copa een hele dag lang, als offer. Bidden was eveneens een vast ritueel. Maar Zambia had, met die vliegtuigcrash van 19 jaar geleden, natuurlijk ook een stevig transcendent argument. 'Zij waren uitverkoren om de Afrika Cup te winnen', zegt Copa. 'Daar leg ik me bij neer. Ik geloof dat elke keuze die God maakt, de juiste is. Misschien heb ik van Hem nu nog iets tegoed. Krijg ik na die verloren finale een mooie compensatie.'

God komt om de haverklap terug in een interview met Barry Copa. Als verklaring voor de dingen des levens, als manier om die te relativeren. 'Het heeft geen zin om te blijven huilen over die ene wedstrijd. Ik probeer er het positieve van in te zien. Ik mag al blij zijn dat ik die finale kón spelen. In de hospitalen van Ivoorkust liggen honderden mensen die die kans nooit zullen krijgen. En in 2010, tijdens de burgeroorlog, vielen vele doden die de match zelfs nooit konden zien. Dan is de uitslag van zo'n finale bijzaak. Bij onze thuiskomst in Abidjan werden we opgewacht door een immense massa. Er was weer levensvreugde, het volk is niet langer verscheurd. Dankzij het voetbal groeiden de mensen de voorbije maand weer een beetje meer naar elkaar. Dat was één van onze missies voor het toernooi en die is geslaagd.'

5124 km verder

Een held van de natie dus, Barry Boubacar Copa. Maar 5124 kilometer naar het noorden is dat nog van weinig tel. In Lokeren werd hij de voorbije dagen weer geconfronteerd met de harde realiteit: 30 graden frisser ('Ik dank de goede God dat het niet meer min twaalf is') én een stevige concurrent. De Serviër Jugoslav Lazic kweet zich de voorbije maanden perfect van zijn taak als invallersdoelman en ligt mee aan de basis van de goede prestaties van Lokeren. Net voor de halve finale tegen Lierse zorgde dat voor twijfels bij trainer Peter Maes.

'Laza heeft het fantastisch gedaan, ik kan niet zomaar weer voor Copa kiezen', zei Maes maandag. 'Ik wil eerst zien dat hij klaar is voor de match tegen Lierse. Fysiek én mentaal. De Afrika Cup eiste enorm veel energie van hem en na zo'n toernooi laat je toch even iets los. Hij moet me overtuigen dat hij klaar is voor een volgend doel: de beker van België.'

Copa zelf is zich bewust van zijn positie en dramt dan ook plichtsbewust zijn mantra af: 'Ivoorkust is voorbij, nu stel ik me weer ten dienste van Lokeren. Als er concurrentie is, dan maakt me dat enkel beter. Ik kan enkel werken en tonen dat ik er klaar voor ben. En dan is het de coach die beslist.'

Gisteren leek de beslissing gevallen: Copa stond op de laatste training in de basiself.

De Ivoriaan heeft natuurlijk het voordeel van de ervaring in beladen matchen. Die tegen Lierse is, zo klinkt het in de catacomben van Daknam, 'de belangrijkste in jaren' voor de club. Afgelopen weekend lag niemand nog wakker van de derby tegen Gent. Alle hoofden stonden op woensdag, de eerste keer in 31 jaar dat Lokeren de bekerfinale kan halen. Met Kortrijk als tegenstander dromen ze in het Waasland zelfs al luidop van de eerste grote prijs in de geschiedenis van de club. Het zou de ultieme kers op de taart zijn voor voorzitter Roger Lambrecht, met zijn 80 lentes zo stilaan op leeftijd.

Insjallah

'Dat interesseert me allemaal niet', zegt Copa kortaf. 'Ieder heeft zijn werk, ik focus op de bal en het terrein. Dat is nodig in zo'n match, want die wordt beslist met details. Ik weet wat het is om de Cup te spelen. In 2004 speelde ik met Beveren zelfs al de finale op de Heizel (die het met 4-2 verloor van Club Brugge, nvdr.). Het is simpel: in de beker zijn er geen grote of kleine clubs meer. Het is zoals de finale tussen Ivoorkust en Zambia: op papier een duidelijk verschil, maar uiteindelijk draaide het anders uit. Of Lokeren de beker kan winnen, hangt dus maar van één ding af: Insjallah. Als God het wil.'

 Bron: www.nieuwsblad.be - Bert Heyvaert